|
|
1 Φεβ 2010
 Είμαι πίσω στην Ζυρίχη μετά από πολλά χρόνια. Μια ευπρόσδεκτη αλλαγή από το μπαλωμένο οικοδομημένο χάσμα της Αθήνας. Αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου εδώ (όχι σαν σπίτι μακριά από το σπίτι μου, γιατί δεν είχα ποτέ ένα σπίτι απ' όπου να λείψω): Τίποτα από μένα δεν χρειάζεται να περάσει απ' το μάτι της βελόνας. Στην Ζυρίχη παρομοιάζω τον εαυτό μου με φλούδα γύρω από κουκούτσι. Όλα είναι όπως φαίνονται. Όλοι λένε το ίδιο πράγμα με τον ίδιο τρόπο - μια πόλη που σιγοτραγουδά μονάχη της. Όταν προσγειωθήκαμε, η λίμνη είχε την όψη παλιάς ξεθωριασμένης φωτογραφίας, μια καλή ομοιότης με ό,τι υπήρξε η ζωή μου. Μα η παραστατικότητά της γρήγορα απορρόφησε κάθε εξπρεσιονιστικό γνώρισμα. Έχω - είχα - πολλούς φίλους στην Ζυρίχη (τα μέτωπα τους θα είναι πια γραμμές του πενταγράμμου), διευθύνσεις στο Τάλβιλ, Έγγε, Μύνστεργκασε, Έρλικον, Κίσναχτ, "Ερλενμπαχ, Βίτικον... Αν τους τηλεφωνήσω, να συναντηθούμε θα πρέπει να συστηθώ σε αυταπάτες. Το βραδάκι περπάτησα πάνω - κάτω στην Μπάνχοφστρασε, σαύρα που αναπαράγει την ουρά της. Ήταν σαν οι φιλύρες να είχαν βρει σε μένα την καθαυτό εποχή τους, τόσο πλούσιο το άρωμά τους. Κατέληξα στην Μπίρκλιπλατς, να κάθομαι μόνος στην βουβή από μελωδίες εξέδρα ορχήστρας. Εδώ η πόλη σχηματίζει γιάντες η λίμνη να χρησιμεύει σαν είδος κάθαρσης. Όταν νυχτώνει πολλοί έρχονται εδώ, έρχονται για να πραγματοποιήσουν την επιθυμία τους... Στην Ζυρίχη η ευπρέπεια είναι το παν. Δένεις την δεμένη γραβάτα σου, Κουμπώνεις το κουμπωμένο σου πουκάμισο. Βγάζεις το καπέλο σου στον εαυτό σου να βγάζει το καπέλο του στον καθρέφτη. Και πρέπει νάχει κάτι το άλπειο το παρουσιαστικό σου: Τα μάτια την ημέρα είναι ένα προσχέδιο για το τι τα μάτια την νύχτα δελεάζουν. Πόσο θα μείνω εδώ είναι μάθημα αντοχής. Η μνήμη δεν άφησε τίποτα από μένα για να ξεχάσει. Ό,τι σβήνεται είναι ανεξίτηλο σ' ένα ποίημα με ημερομηνία Ιούλιος 1971. Από την Οδό Πανός - τ.122, Οκτ. 2003
μετάφραση από τα αγγλικά: Δημήτρης ΛαλέταςΕτικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
21 Ιαν 2010
 Τα χρόνια... Αλλάζουμε... Θα... Από την συλλογή Μαθητεία
εκδ. Πρίσμα, 1963
(το ποίημα ανθολογήθηκε στην Ελληνική Ποίηση του 20ού αιώνα
του Ευριπίδη Γαραντούδη - εκδ. Μεταίχμιο, 2006) Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3, Τίτος Πατρίκιος
3 Ιαν 2010
 Τ' άλογο χλιμίντρισε, τίναξε το γκέμι' μια καρδούλα τρέμει. Τ' άλογο ξεκίνησε, γύρισε την πλάτη, χάθηκε απ' το μάτι. Σε μιαν άκρη κάθεται παραπονεμένη: γράμμα περιμένει. Μια βδομάδα πέρασε, καλοκαίρι μπαίνει: πάντα περιμένει. Δυο βδομάδες πέρασαν, ο καιρός διαβαίνει, γράμμα δε λαβαίνει. Τρίτη, τώρα, ζύγωσε' γράμμα δε λαβαίνει: τι να του συμβαίνει! Δυο φορές στη Χάρη της, πάει και κάνει τάμα· δε λαβαίνει γράμμα. Πρώτος μήνας πέρασε δε λαβαίνει γράμμα' πνίγεται στο κλάμα. Πέρασε κι ο δεύτερος νότισε το xώμα· δε λαβαίνει ακόμα. Τελοσπάντων, μιαν αυγή, γίνεται το θάμα: έρxετ' ένα γράμμα! Ξενιτεύτηκε μακριά, πήγε για xρυσάφι· θα γυρίσει, γράφει. Αλωνάρης πέρασε, λείπει, πάντα, πέρα γράφει κάθε μέρα. Ήρθε το χινόπωρο, χάθηκαν τα κρίνα· γράφει κάθε μήνα. Ένας χρόνος πέρασε, φύσηξεν ο μπάτης ράβει τα προικιά της Πέρασε κι ο δεύτερος· ένα γράμμα μόνο γράφει κάθε χρόνο. Με σφιγμένη την καρδιά, κάθεται στο ράφι· θα γυρίσει, γράφει. ...Πέντε χρόνια πέρασαν, οι παλιοί γυρνάνε· θα 'ρθει όπου και να 'ναι. ...Δέκα χρόνια πέρασαν' τον τραβούν οι δρόμοι, δε γυρίζει ακόμη. Πλούτισε, δεν πλούτισε, σύναξε χρυσάφι; Τώρα πια δε γράφει... Το άνθος της υπομονής μέσα της φυτρώνει· έμαθε πια μόνη. ... Τριάντα χρόνια πέρασαν. Πώς περνούν τα χρόνια! Πλάκωσαν τα χιόνια. Στ' άχαρα μαλλάκια της, άπλωσε το χιόνι' γέρασε, κρυώνει. Με το μαντηλάκι της, σαν κυρούλα μοιάζει' τώρα, τι τη νοιάζει... ...Ξάφνου, εκεί που τέλειωνε τι καλά το πράμα, φτάνει κάποιο γράμμα! Γλέντησε, βαρέθηκε, γιόμισε xρυσάφι: θα γυρίσει, γράφει ...Κάθεται και σκέβεται: τώρα που 'χει ασπρίσει, τι και να γυρίσει; Από το βιβλίο Ναπολέων Λαπαθιώτης, Ποιήματα
εκδ. Ζήτρος, 2001Ετικέτες Ναπολέων Λαπαθιώτης, ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
21 Δεκ 2009
 Συνήθιζα να φοβάμαι καθετί, το σκοτάδι καί το σχέδιο στο χαλί, τη σιωπή καί τα ερεθιστικά ξεφωνητά τ' απογέματα με τους πλανόδιους πωλητές, τα γλέντια, τον γύρο της πόλης με το τραμ, τον εαυτό μου. Τώρα όλ' αυτά είναι φόβοι έμπιστοι, οικείοι. Όμως τελευταία προστέθηκε ένα πράγμα που φοβάμαι πάνω απ' όλα τ' άλλα και μπορεί να με καταστρέψει, το θάβω βέβαια κάτω απ' ένα φορτίο ομιλίας αλλά ξαναγυρίζει: Είναι το ατάραχο πρόσωπο της σπιτονοικοκυράς μου καθώς μπαίνει στο δωμάτιο ενός πρωινού με ατημέλητο φωτισμό και ξέρω πως θα μου πει: Ακόμα κανένα γράμμα για σας, δεσποινίς. Margaretha Vasalis
Μετάφραση: Βασίλης Καραβίτης
Από την ανθολογία Συγκομιδή
εκδ. Γνώση, 1988 Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
3 Δεκ 2009
 Οι απελπισμένοι δε φοβούνται τα μεγάλα λόγια
έτσι θα 'ρθει ό καιρός που θ' ανοίξω το παράθυρο και θα χαιρετήσω τα χαμένα καράβια
«για ποιο ταξίδι ονειρευτό» όπως έλεγε νέος, σχεδόν παιδί, ένας φίλος μου ποιητής —
α, ζήσαμε μεγάλα χρόνια, όμως πράγματα ασήμαντα μας πέθαναν
κι αυτό το ωραίο όνειρο μας πήγε τόσο μακριά που δεν ξαναβρήκαμε το δρόμο
με τα ρολόγια σταματημένα στη μοναδική ώρα: την ώρα που αργήσαμε
κι ο ταχυδρόμος που κουράστηκε κι έριξε όλα τα γράμματα στον υπόνομο,
ίσως εκεί να ήταν η απάντηση κι εγώ γιατί δε γυρίζω πίσω, ποιος με κρατάει σ' αυτήν την ηλικία
γράφοντας μακροσκελή ποιήματα σαν παρατεταμένα σινιάλα στην υστεροφημία
κι αν φοβάμαι τη νύxτα δεν είναι οι τύψεις ή τα φαντάσματα αλλά αυτή η απειλητική ευωδιά των ρόδων που ερημώνει τα προάστια —
πρέπει να 'σαι προικισμένος για τη δυστυχία...
Από το βιβλίο Βιολέτες για μια εποχή
εκδ. Κέδρος, 1985
(η πρωτότυπη φωτογραφία του Τάσου Λειβαδίτη είναι από το εξώφυλλο
του αφιερωματικού τεύχους του Δέντρου, τ.171-172/φθινοπωρο 2009) Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
21 Νοε 2009
 Σαν περάσουν τα χρόνια, σαν περάσουν Τα χρόνια κι ο αγέρας έχει ανοίξει ένα λάκκο Ανάμεσα στις ψυχές μας' σαν περάσουν τα χρόνια Κι εγώ δεν είμαι άλλο από ένας άνθρωπος που αγάπησε, Κάποιος που στάθηκε για μια στιγμή μπροστά στα χείλη σου, Ένας φτωxός άνθρωπος που κουράστηκε να περπατάει στους κήπους, Πού θα βρίσκεσαι εσύ; Πού θα βρίσκεσαι, ω κόρη των φιλιών μου! Nicanor Parra
Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος
Από Τα εκατό ωραιότερα ερωτικά ποιήματα
της ισπανικής γλώσσας
εκδ. Εκάτη, 2000
(η φωτογραφία του Νικάνορ Πάρα είναι από το ubiobio.cl) Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
3 Νοε 2009
 Η λέξη τρομοκρατεί. Τρομοκρατεί η επιταγή. Μα σαν xρησιμοποιήσεις τη μία ή την άλλη, όπως οι φτηνιάρηδες ω πόλη αθάνατη, πόλη ριζωμένη μην τις αφήσεις να σε κάνουν σαν το έθνος μιλάω σε όποιον από σας, όχι σε όλους σας, σε καμία ομάδα, όχι σε σας σαν πολίτες όπως θα έπρεπε οι δικοί μου εκ της Τύρου. Η πόλη τώρα είναι ολίγοι, είναι μία συνοxή μήτε καν ακόμη νέα (το νησί αυτής της πόλης είναι τώρα ποιανών η ενδοxώρα; ποιος μπορεί να πει ποιοι είναι οι πολίτες; Ένας άντρας μονάxα ή μια κοπέλα που ακούνε μια λέξη και η λέξη αυτή δεν ήταν τίποτα να σημαίνει τουλάxιστον κάτι περισσότερο απ' αυτό που σημαίνει (διόλου για να πουλήσει κάτι σε οποιονδήποτε, σε κάποιο μέρος να τους κρατήσει, ούτε καν σ' αυτόν τον σπάνιο τόπο. Charles Olson
Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς
Από την Ανθολογία αμερικανικής ποίησης
του εικοστού αιώνα
εκδ. Ηριδανός, 2007
(η φωτογραφία του Τσαρλς Όλσον είναι από το wpi.edu) Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
22 Οκτ 2009
 Τα γράμματά μου! όλο χαρτί... νεκρό, βουβό κι' άσπρο χαρτί κ' ωστόσο μοιάζουν ζωντανά, θαρρείς κι' ανατριχιάζουν Στα χέρια μου που τρέμουν όπως λύνουν την κλωστή Και στην ποδιά μου απόψε τα σωριάζουν. Έλεγε αυτό... θέλει μαζί μου μια φορά να γνωριστεί Σα φίλος' μιαν ανοιξιάτικη ημέρα τ' άλλο ορίζει Να 'ρθεί το χέρι μου ν' αγγίσει' τόσο απλό... γιατί Μ' έκανε κι' έκλαψα; Κι' αυτό... χαρτί ελαφρό... κι' αρχίζει: "Καλή μου σ' αγαπώ..." κ' εγώ γερτή λιγοθυμούσα Σα νά 'ριχνε η θεϊκιά βουλή φωτιά στα περασμένα. Έλεγε τούτο: "Είμαι δικός σου" --- γράμματα σβησμένα Τι στην καρδιά που κόντευε να σπάσει τ' ακουμπούσα. Και τούτο... Αγάπη θα 'τανε τα λόγια σου χαμένα Αν ό,τι μου έλεγες εδώ, να ξαναπώ μπορούσα. Elizabeth Barrett Browning
Μετάφραση: Λίνα Βλάχου
Από την Ανθολογία της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής ποιήσεως
του Κλέωνος Β. Παράσχου
Το ποίημα δημοσιεύθηκε στην Νέα Εστία / 1.8.1946
εκδ. Παρουσία, 1999 Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
2 Οκτ 2009
 Είμαι κουρασμένη, Λατρεία μου, τρίβοντας την καρδιά μου
Στον πόθο μου για σένα'
Στείβοντάς την σε μικρές σταγόνες μελάνι
Και ταχυδρομώντας την.
Και ζεματίζομαι εδώ μόνη, κάτω απ' τη φωτιά
Του ολόγεμου φεγγαριού.
Amy Lowell
(συλλογή: Ποιήματα για την Άντα Ράσελ)
Από την Ανθολογία Συνυπάρξεις
εκδ. Πρόσπερος, 1982
Ανθολόγηση και μετάφραση: Tάσος Κόρφης Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
21 Σεπ 2009
 Κρατούσα το γράμμα της κλειστό σε σημείο απρόσιτο μυστικό Η υποψία αρώματος που ανάδιδε με τρέλαινε Τα βράδια η ανάσα του έκλεβε τη δική μου Διχασμένος στην προοπτική της αποκάλυψης ή μιας επώδυνης προσμονής άφηνα τις μέρες να περνούν Η σφραγισμένη επιστολή ένοχη ερωμένη ερέθιζε τη σκέψη στροβίλιζε τις πιo σκοτεινές επιθυμίες Η αίσθηση της άδικης συνύπαρξης του ονειρικού με το γήινο Και ο τρόμος μιας αιφνίδιας απώλειας ή της απόδρασης των λέξεων με έκανε ακραία να σκέφτομαι αν θα ζούσα την επόμενη μέρα για να τη διαβάσω Απρόσμενα μια νύχτα τα αρσενικά φωνήεντα ανάβουν το εσώτατο φως και ο φάκελος γίνεται διάφανος Έκπληκτος θαυμάζεις τους γυμνούς ώμους των θηλυκών λέξεων την επιτηδευμένη αθωότητα απόρριψης του τελευταίου ενδύματος Οι γραμμές καμπυλώνουν Ο πόθος σαλπίζει το εγερτήριο των αισθήσεων Εξαίσια σώματα Η ερωτική συνεύρεση των λέξεων Μια νυχτερινή παραβολή που ερμηνεύεται μόνο από την αμαρτία σε μεταμορφώνει σε μέγα ηδονοβλεψία των διφορούμενων νοημάτων Ας συγχωρεθεί η θωπεία μιας τέτοιας επιστολής Υπαίτιος όμως είναι ο αποστολέας που παγιδεύει την αφή και αφήνει τις λέξεις μόνο με τη μαύρη δαντέλλα της επιθυμίας που ξετυλίγεται και κυματίζει αθέλητος νικητής μιας συνουσίας ανάγνωσης. Από το βιβλίο Λυσίπονον
εκδ: περί τεχνών, 2008Ετικέτες Γιάννης Τόλιας, ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
3 Σεπ 2009
 (1)
Ανδρέα, αν και μου βγάζεις το σκούφο σα διαβαίνω
και «κύριο» με φωνάζεις, λιγάκι μουδιασμένος,
γιατί ίσως δεν εγκρίνεις που δε φορώ γραβάτα,
που προσπαθώ να γίνω ίσος με τον καθένα
κι ανταλλάζω μαζί του, στο: εσύ, ένα: εσύ, όλο φτήνια,
που δεν είμαι, όπως θέλεις, ο σεβαστός αφέντης,
το γερό στήριγμά σου,
και μου απλώνεις το χέρι χαλαρό, μουδιασμένο
σαν κουρελόπανο άθλιο τρισαιώνιου σκλάβου,
δεν είμαστε δυο ξένοι.
Τους καημούς σου τους νιώθω. Μα να σ' ανακουφίσω
δεν μπορώ λέγοντάς σου ποιο ειν' άδικο, πιο δίκιο.
(3)
Είμαστ' όλοι ενωμένοι απ' την κοινή προσπάθεια,
απ' ασχολίες αντρίκιες, από 'να πνεύμα ομάδας,
δουλειές που ελάχιστα έχουν με αισθήματα να κάνουν
— να φύγει αυτή η παραγγελία τότε, με τόσο κόστος,
να φτιαχτεί αυτό τ' αμάξι μέσα σε λίγες ώρες —
και ποτέ δε μιλάμε για ετούτες τις σκοτούρες
για τα θαύματα ετούτα
για το πού 'ναι η προσπάθεια το παν σ' αυτόν τον κόσμο
κι ο μισθός κι η οικογένεια πράγματα άσχετα, μάταια,
δευτερεύοντα, ασήμαντα, δίχως νόημα κανένα.
Η δουλειά πάνω απ' όλα, ιερή κι αγιασμένη
και μονάχη αναγκαία.
(9)
Κοίτα Ανδρέα, τους άντρες με τα επιδέξια χέρια,
με τα χέρια που φτιάχνουν μηχανές ή ντουλάπια,
στιχοπλάκια η παπούτσια,
τα χέρια που κρατώντας περίπλοκα εργαλεία
σκαρώνουν, όλο τέχνη, ραδιόφωνα και σπίτια,
μα είναι φορές που μένουν, ασάλευτα, απλωμένα,
πάνω απ' τ' ανέκφραστο άσπρο μιας πεθαμένης κόλλας.
Χέρια ανθρώπινα, σπάνια,
χέρια πρωτομαστόρων,
χέρια εραστών σε κάποιου
πολυxάιδευτου στήθους τα μέτρα καμωμένα
και χέρια αλαφιασμένα που ο σπαραγμός τα σπρώχνει
δυνατά να σφιχτούνε ψάχνοντας το 'να τ άλλο.
Gabriel Celaya
Από την Ανθολογία Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση
εκδ. Γνώση, 1989
μτφ: Ηλίας Ματθαίου
Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
11 Αυγ 2009
 Κάθε πρωί οπού ξυπνώ τρέχω στην πόρτα και κοιτώ Τρίτη Κυριακή Δευτέρα κι άλλη μια χαμένη μέρα Πάνε κι έρχονται ολοένα τα βαπόρια και τα τρένα Ταχυδρόμε ανάθεμα σε μόνο εμένα δε θυμάσαι Πιάνει ο κόσμος περιστέρια κι εγώ μένω μ' άδεια χέρια - Γράμμα τέτοιο δε λαβαίνεις άδικα μην περιμένεις Δεν σου το 'χουνε γραμμένο κι αν σου το 'χουν πάει αλλού Άλλος μένει εκεί που μένεις και το δίνουνε αυτουνού Ίσως να 'ναι και σταλμένο σ' άνθρωπο του φεγγαριού Ή και παραπεταμένο σε μιαν άκρη τ' ουρανού. Από το βιβλίο Οδυσσέας Ελύτης, Τα ρω του έρωτα
(συλλογή: Το θαλασσινό τριφύλλι)
εκδ. ύψιλον, 1986Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
27 Ιουλ 2009
 (από γράμμα στον Νάσο Βαγενά) Θα περάσουν τα λόγια, θα ξεραθούν τα δάχτυλα ζαρωμένο το σώμα θα το αγκαλιάζει η ομίχλη θα σπαρταράς για λίγη αφή μες το αυτί μου γιατί άργησες; τα όνειρα ξαναμπαίνουν στα δέντρα. Τραυματισμένο μεσημέρι ξοδεμένο βλέμμα μέσα σε πλάνες κύλησαν ωδές, βροχές σου έστειλα φως που ποτέ δεν πήρες, δες κι άλλα φύλλα ξερά σηκώνονται ψηλά, ως το λαιμό να σε σκεπάσουν στης βροχής το γύρισμα να μη σε βρει ξανά η θυμωμένη ώρα σκληρή Κυριακή νάρκη στη ρίζα της γλώσσας' αγκάθι, περίστροφο, σαγόνι σαρκοβόρο, φιλί στην άκρη του γκρεμού είναι η αθέατη πλευρά του ουρανού που θέλησες: φυλάξου. Από την συλλογή του Γιώργου Βέη Γεωγραφία κινδύνων
εκδ. Ύψιλον, 1994
Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
19 Ιουλ 2009
Φυσάει λεβάντες μα η ζέστη δεν μπορεί να σταματήσει,
Γαλάζιο χωρίς σύννεφα, ό ήχος των φύλλων ψιλός,
Ξερός σαν το τσαλακωμένο χαρτί, και πάνω του
Της ακρίδας το τρίξιμο τραβώντας χαρακιές
Θα 'λεγες πάνω σε γραφίτη.
Το παίξιμο των πεύκων
Είναι ένας ήχος πιο βαθύς. Στο πέρασμα του αγέρα
Τ' άγρια καρότα μυρίζουν πυρωμένον ήλιο.
Γιατί να πρέπει να συλλογίζομαι τα δελφίνια στο Κάπο ντι Μέλε;
Γιατί να βλέπει ο νους το φουσκωμένο πανί και το λόφο
Πάνω απ' το Saint-Tropez και το χέρι σου στο δοιάκι;
Γιατί η καρδιά μου να ταράζεται πάλι με τις φοινικιές;
Δεν είμαι μήτε σκλάβος μήτε ένας κινέζος υπάλληλος
Που έστειλαν να μαραζώσει στο Πα για ένα φαγητό του Λο-Γιαγκ.
Αυτός εδώ είναι ο τόπος μου, ο ουρανός μου, το βουνό μου:
Αυτός εδώ - δεν είναι τα πεύκα που βουίζουν και το κύμα κι ο ήχος
Στη Ferme Blanche, και το Port Cros στο λιόγερμα και το λιμάνι
Σηκώνοντας την ακίνητη βάρκα και τ' άστρο στη θάλασσα πνιγμένο.
Δεν είμαι ούτε ο Πο Τσούι μήτε κανένας απ' τους άλλους
Που ξενιτεύτηκαν σε παράξενους τόπους, και κάνουν τον παλαβό
Για μια λέξη της γλώσσας τους και για για τη γέψη των λαχανικών τους.
Αυτός είναι ο δικός μου ο τόπος εδώ γεννήθηκα.
... ... ...
Archibald MacLeish
Από την Ανθολογία Ξένη Ποίηση του 20ού αιώνα
εκδ. Λωτός, 2000
μτφ: Γιώργος Σεφέρης
Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3, Archibald MacLeish
1 Ιουλ 2009
 Γράφεις ότι είσαι άρρωστη, σε σύγχυση. Τα δέντρα έξω απ' το παράθυρο της κάμαρας που σου 'δωσαν είναι βρεγμένα με δάκρυα κάθε πρωί όταν σε ξυπνούν για να βγεις απ' έναν ύπνο που ποτέ τελείως δεν έπεσες, αφού έχεις κάποιο όνειρο κίνησης στους δρόμους του μυαλού σου που σταματάει και ξαναρχίζει και πάει και δε σταματάει καμιά φορά όλη νύχτα, όλη μέρα. Η αυτοκινητοπομπή ξετυλίγεται μπροστά σου σαν κηδεία κάποιου διάσημου που 'χεις μαζί του κοιμηθεί, μια δυο φορές. (Νέα κρίση δακρύων υγραίνει τα φύλλα, τη σελίδα). θα εκθέσεις τις πληγές σου, θα κατεβάσεις την μπλούζα θ' ανοιχτείς ολόκληρη στο νεαρό γιατρό που 'χει τη δύναμη να δίνει συνταγές, άδειες που μοιάζει να του αρέσεις... Κι έτσι περνάς μέσα στην πόλη ξανά πάλι, ανάμεσα μας, βιαστικά προσπερνάς τα υγρά δέντρα κάποιου πάρκου προς τη γνωστή διασταύρωση όπου ένα φανάρι σε προειδοποιεί να μην περάσεις να περιμένεις, όπως πριν, μόνη... μα ξαφνικά δέκα χρόνια πιο μεγάλη, ημερωμένη τώρα, λιγότερο τρελή, λιγότερο ωραία. Donald JusticeΑπό το βιβλίο Σύγχρονοι Αμερικανοί Ποιητές
εκδ. ύψιλον, 1983
μτφ: Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ
Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
23 Ιουν 2009
 Όταν του ζήτησε ο στρατιώτης Ακριβόπουλος Γεώργιος, χωρίον Κέδρος Θεσσαλίας, να γράψει για λογαριασμό του γράμματα μετανοίας στο χωριό, τινάχτηκε. Κι ο στρατιώτης Ακριβόπουλος Γεώργιος, παλιός κατάδικος σε θάνατο, πρόωρα γερασμένος από έξη χρόνια στο βουνό, με τη μισή του φαμέλια ξεκληρισμένη, του 'πε κλαίγοντας: "Εσύ θα μπόραγες να τ' αλαφρώσεις λίγο". Τότε, πρώτη φορά κατάλαβε, τι σήμαινε ήττα του κινήματος. Συλλογή Μαθητεία 1952-1962
εκδ. Πρίσμα, 1978
Από τις σελίδες του Νίκου Σαραντάκου
Η φωτογραφία είναι από εκδήλωση του 3ου Γυμνασίου Χαλανδρίου
(7 Μαΐου 2007)Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3, Τίτος Πατρίκιος
30 Μαΐ 2009
 Γράψε ένα γράμμα
για την αγάπη. Όχι για τις βουλευτικές εκλογές,
για την κριτική λογοτεχνίας, για τα ασφαλιστικά
ταμεία, γράψε για την αγάπη.
Για την έλλειψη αγάπης γράψε
γράμμα, ξέχνα το όνομά σου
Ξέχνα το έγκλημα, τις πληγές, ξέχνα
τα άδεια χρόνια στο παλάτι της βασίλισσας του χιονιού!
Όλη μου τη ζωή ήμουν διακριτική,
αόρατη. Η ομίχλη και η παγωμένη βροχή
δυσκόλευαν την κυκλοφορία όταν γύριζα σπίτι. Αλλά
η πτήση έγινε κανονικά. Δεν θυμήθηκα
ν' αλλάξω λεφτά και ν' αγοράσω κρασί. Εσύ
τι κάνεις; Εγώ έχω συνάχι, αλλά
περνάει.
Από την ανθολογία Δώδεκα Φινλανδοί Ποιητές
εκδ. Έψιλον, 2002
Απόδοση: Mαρία Μαρτζούκου
Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
16 Μαΐ 2009
 Μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
Μνημονεύετε Αλέξανδρον Παπαδιαμάντη
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣΔεν είναι πια η απόσταση μα οι κάθετες παρεμβολές δεν είναι οι λέξεις μα η παγίδα της φωνής φίλε, τι να σου γράψω, πώς να δονήσω τις φρικτές μεμβράνες τι να σου πω για τους τυφλούς τον νουν τα τ' όμματα. Πικρό είναι το ψωμί της εξορίας, είπε ο Κάλβος, κρούοντας την αυθεντική του λύρα. Είμαστε τώρα εξόριστοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι και γύρω μας ασχημονούν οι μεταμφιεσμένοι επιδρομείς. Η Ελλάς ξεφεύγει από τα χέρια μας. Και στη γυμνή επιφάνεια των καιρών οι κούφιοι της στιγμής αξιωματούχοι νοθεύοντας τις λέξεις ασελγούντες επί της σεπτής του Γένους ιστορίας οι κορακόφθαλμοι... Τέτοιες στιγμές, διαβάζοντας τον πληγωμένο βάρδο, κρούω κι εγώ την λύρα του, κράζω μεσ' στις στροφές του: σωθήτωσαν αι Ωδαί, σώσατε την ψυχή σας! Ο Μακρυγιάννης είπε: «σημειώνω τα λάθη ολονών και φτάνω ως την σήμερον...» Πιο πέρα: «και η πατρίς κατάντησε παλιόψαθα των άτιμων...» Πιο πέρα: «Πάρ' το αυτό το χαρτί καί βάλ' το σε μια πέτρα να είναι σίγουρο, μην κάψουν το σπίτι και καγεί...» Πιο πρίν: «Κι αν ειν' εκείνοι φτωχοί εις τα προσωρινά και μάταια, είναι πλούσιοι πολύ εις τα 'στορικά του κόσμου...» Κι εγώ τα λόγια του στοιχειοθετώ. Φίλε μου, τόσα χρόνια προσπαθώντας να εκφρασθώ με συγχωρείς την γλώσσα μου δεν ξέρω να μιλώ' καί όμως ένα τοπίο μοναχά με συντηρεί και λίγες λέξεις από την ελληνική λαλιά μας. Από το βιβλίο Αριστοτέλης Νικολαΐδης,
Συγκεντρωμένα Ποιήματα 1952-1990
εκδ. Πλέθρον, 1991
Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
8 Μαΐ 2009
 Θυμάμαι, ενώ χωρίζαμε στη μαρμαρένια σκάλα, σταθήκαμε μια στάλα, και μου 'πες πως θα ξαναρθείς, για να χαρώ, -ποιος ξέρει, μετά το καλοκαίρι. Και τη στιγμή που βγαίναμε στη στράτα τη μεγάλη, μου το ξανάπες πάλι' κι απάνω κει χωρίσαμε, -χωρίσαμε σα φίλοι, μ' ένα φιλί στα χείλη. Πέρασε το φθινόπωρο, κακός βοριάς σιμώνει, κι ειν' η καρδιά μου μόνη- κοντοζυγών' η παγωνιά, τα σύννεφα κι η μπόρα, -και τι θα γίνω τώρα... Σου 'γραφα τόσα γράμματα, και πόσο λυπημένα: δε μου 'γραψες ούτ' ένα' και στη γιορτή σου, σου 'στειλα τ' άνθη τα ταxτικά σου: δεν έλαβα δικά σου. Τώρα, στο δρόμο σου περνώ, με μάτι κουρασμένο, -και δε σε περιμένω' μου φαίνεται πως όλ' αυτά κοιμούνται σ' έναν τάφο, -γι' αυτό, και δε σου γράφω. Όμως, εκείνο το φιλί, που δώσαμε σα φίλοι, μου τυραννεί τα χείλη: το 'χω, για καταδίκη μου, και για παρηγοριά μου, κρυμμένο στην καρδιά μου... Από το βιβλίο Ναπολέων Λαπαθιώτης, Ποιήματα
εκδ. Ζήτρος, 2001
(η φωτογραφία είναι από το εξώφυλλο του βιβλίου)Ετικέτες Ναπολέων Λαπαθιώτης, ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3
24 Απρ 2009
 Εκείνο το πρωί ήρθε στη διεύθυνσή μου ένα γράμμα χωρίς αποστολέα. Το άνοιξα ήσυχα. Ήταν ένα λευκό κατακάθαρο χαρτί αλληλογραφίας. Χωρίς σημεία γραφής. Χωρίς λέξεις. Στην αρχή το κοίταξα αμήχανα. Μετά είδα πιο βαθιά, πιο πέρα. Μέχρι τις ρίζες. Μέχρι τα δέντρα που μεγαλώνουν στη σιωπή. Μέχρι το μελάνι που βρίσκεται ακόμα στη μήτρα του. Βυθίστηκα στην αναζήτηση της πρώτης - πρώτης σκέψης μου. Άρχισα ν' αποκαλύπτω σχήματα μιας άλλης, μυστικής γραφής, να διαβάζω τ' αποτυπώματα μιας σιωπής. Γελούσαν μαζί μου τα βιβλία που διάβαζα ένα λευκό άγραφο χαρτί. Ένα σφύριγμα ακούστηκε, το μισό χαρούμενο, το μισό λυπημένο. Μια συνάντηση - μια αναχώρηση, είπα. Ένα μεσημέρι γρήγορο καλοκαιριού, ήρθε στο νου. Η ανάσα σου μύριζε δεντρολίβανο. Προσμένω από παντού την ανάσα σου. Μέσα στην αναμονή βρίσκεται η πιο γνήσια ηδονή, σκέφτηκα. Δίπλωσα προσεκτικά το ωραίο σιωπηλό γράμμα, το έβαλα στο φάκελο και το φύλαξα στα πιο αγαπημένα μου πράγματα. Από το λογοτεχνικό περιοδικό νέα σκέψη - τ.497 (3), Μάιος 2008
-συλλογή "Τοπία Ρέοντα, εκδ. Γκοβόστη-Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ p.
|
|
