γράμμα σε χαρτί

Λόγια περίεργα κοφτά μετρημένα
αντηχούν στο δωμάτιο σαν μικρή σπουδή
πιάνου
σ' επαρχιακό απόγευμα
ο νους μου πάει έτσι τυχαία
στην Ξάνθη ή στην Κομοτηνή
πόλεις που ούτε καν τις ξέρω
μα που μπορώ να φανταστώ τη θλίψη τους

κι αναρωτιέμαι πάλι
τι γράφουν πίσω τα πακέτα τα τσιγάρα
να μπορούσα να μάζευα αυτή την αλληλογραφία
που ποτέ δε φτάνει πουθενά δε διαβάζεται από άλλους
λογαριασμοί της ημέρας έξοδα ναύλα
αριθμοί τηλεφώνων πρόχειροι
δύσκολα ονόματα από συστάσεις
όλο το πικρό νταραβέρι λακωνικό κυνικό
με πόση διάθεση θα το αποκρυπτογραφούσα
θα το ταξινομούσα
να μην πω θα το αποστήθιζα
... ... ...

Από το βιβλίο Γιάννης Ευσταθιάδης, Ποιήματα 1975-1998
Εκδόσεις: ύψιλον, 2004
(συλλογή Τα ασπρόμαυρα - Εκδόσεις: Ίκαρος, 1975)

Ακόμα:
- ο Γιάννης Ευσταθιάδης στα αυτοβιογραφικά

(η πρωτότυπη φωτογραφία είναι από βίντεο του YouTube)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Όταν μπορείς
καθώς τα φώτα πέφτουν πάνω σου κι όλα
τα βλέμματα σε καρφώνουν και το πλήθος
θέλει ν' ακούσει και να δει το θαύμα
εσύ σίγουρος και σεμνός
να λες την αλήθεια μόνο
να στηρίζεις τα σπίτια και το φως
να βάζεις τους ανθρώπους στη θέση τους δίπλα και μαζί
να βάζεις τα δέντρα να πατάνε γερά στα πόδια τους

όταν μπορείς
καθώς όλα τ' αυτιά κι όλα τα μάτια
του πλήθους να γλυκαθούνε περιμένουν
εσύ νηφάλιος κι αποφασισμένος
να τραβάς την κουρτίνα δείχνοντας

εκείνον στη σκιά που δίνει λεφτά στον άλλο
εκείνον με φωνή κοφτή που δίνει οδηγίες πώς θα χτυπηθεί η απεργία
εκείνους που λιώνουν στα νοσοκομεία από καρκίνο γνωστά σκηνικά
σύνεργα τσιγκέλια μάσκες οξυγόνου καθετήρες ακρωτηριασμοί
εκείνους που λιώνουν στα σπίτια τους από κάτι που δεν πρόκειται να το μάθει ποτέ κανείς
εκείνους που λιώνουν στη δουλειά τους σαν λαμπάδες

όταν μπορείς
ενώ οι άλλοι δείλιασαν
φεύγουνε και σ' αφήνουν κι η νύχτα παγώνει
εσύ γαλήνιος να περιμένεις να χαράξει
γράφοντας πάντα θάλασσα αίμα δημοκρατία δικαιοσύνη

σίγουρα δεν θα εκστασιαστεί κανείς και δεν θα κλάψει
σίγουρα δεν θ' ανοίξουνε στα δυο οι ουρανοί να κατέβει η Μούσα να σε στεφανώσει

μόνο που κάποιοι ίσως λίγο σταθούν
κοιτάξουν πίσω γύρω μέσα τη ζωή τους
καταλάβουνε και χαμογελάσουν.

Να 'σαι βέβαιος ότι θα 'χουμε εξελίξεις.


Από την ανθολογία Φώτα Πορείας, 1
Εκδόσεις: Σύγχρονη Εποχή, 1988

(πρωτότυπη φωτογραφία: flickr.com)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

(απόσπασμα)

Δεν σου αξίζει μέσα στο χιόνι και τον τύφο
μ' αυτά τα πόδια να πορεύεσαι,
εδώ στα χάδια παράδωσέ τα,
σε δείπνα με πετρελαιάδες.
Μην το σκέφτεσαι, κατσουφιάζοντας
κάτω από τα ισιωμένα τόξα των φρυδιών σου.
Έλα εδώ, έλα στο σταυροδρόμι
της πελώριας κι αδέξιας αγκαλιάς μου.
Δε θες;
Μείνε εκεί και ξεχειμώνιασε
και στον συνολικό λογαριασμό θα προσθέσουμε
κι αυτή
την προσβολή.
Εγώ έτσι κι αλλιώς κάποτε θα σε πάρω,
είτε μονάχη σου
είτε μαζί με το Παρίσι.

Владимир Владимирович Маяковский
Μετάφραση: Σταυρούλα Αργυροπούλου


Από το Ημερολόγιο 2011
εκδ. Μεταίχμιο, 2010

(πρωτ. φωτογραφία: ruslit.traumlibrary.net)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Χρόνια ύστερα από το θάνατό του, εσύ έστελνες
στη μάνα του κάθε μήνα ένα γράμμα από το πα-
κέτο που σου είχε εμπιστευτεί.


Από το βιβλίο Μανόλης Αναγνωστάκης, ΥΓ.
Εκδόσεις: Νεφέλη, 1992

(πρωτότυπη φωτογραφία: tvxs.gr)

Ετικέτες Μανόλης Αναγνωστάκης, ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

(απόσπασμα)

Σ' αγαπώ με τη μεγάλη σκληρότητά σου, γιατί έρχεσαι
στον ύπνο μου και με σηκώνεις σαν ένας θεός, σαν
ένας αυθεντικός θεός, σαν ο μοναδικός θεός, με την αδικία
των θεών, ολόμαυρος θεός νυκτερινός, όλος λιθάρι αψιδιανό
με το κεφάλι σου αδάμαντα, σαν άγριο άλογο με τ' άγρια
χέρια σου και τα χρυσά πόδια σου που συγκρατούν
το μελαμψό σώμα σου, με σέρνεις και με εκσφενδονίζεις
στη θάλασσα των μαρτυρίων και των υποθέσεων.

Τίποτα δεν υπάρχει πέρα από σένα, μόνο η σιωπή
και το κενό. Αλλά εσύ είσαι το κενό και η νύχτα,
ο αγέρας και το νερό όπου πίνω το σιωπηλό δηλητήριο
και το ηφαίστειο που έπεσα μέσα του πριν από καιρό,
αιώνες πριν γεννηθώ, για να με σέρνεις από τα μαλλιά
στο θάνατό μου.
... ... ...

César Moro (Alfredo Quíspez Asín)
Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος


Από το βιβλίο Γενική Ανθολογία Σύγχρονης
Λατινοαμερικανικής ποίησης 1892-1975
εκδ. Εκάτη, 2011

(πρωτ. φωτογραφία: revistadelauniversidad.unam.mx)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Γαλανομάτα μάνα μητέρα Αμερικάνα
εμένα τα παιδιά μου την ησυχία θέλουν
την όμορφη ειρήνη μάθανε ν' αγαπάνε
δουλεύουν, τραγουδάνε και παίζουνε κιθάρα
στης φοινικιάς τον ίσκιο τον πράσινο στρωμένοι.
Ο Ρόμπερτ σου, το νέο πυρόξανθο λουλούδι,
πόσο μα πόσο θα 'ταν ευτυχισμένος, σκέψου,
αν μπόραγε να παίξει μπέηζ μπωλ με το Χουάν μου
το γιο μου τον τσαχπίνη και τον κατσαρομάλλη!
Όχι αποβάσεις πια κι έμποροι καυγατζήδες
που το λαό σας κυβερνούν, κι όταν το θεν προστάζουν
ο Ρόμπερτ σου φονιάς να γίνει του Χουάν μου
κάτω απ' τον ουρανό μας, στη γη την πατρική μας.
Ο Χουάν μου είν' ευγενικός, σιχαίνεται το αίμα
ειρήνη θέλει και δουλειά, να ζήσει, να προκόψει.
Όμως, σαν τη σημαία του έρχονται να προσβάλλουν,
σαν λεοντάρι τότε ορμά απ' τον αψύ θυμό του
καί τ' άσπρο περιστέρι μας μάχεται σα θηρίο.
Σαν μάνα προς μητέρα, εγώ σου λέω τώρα:
συμβούλεψε το γιο σου στη γη μας να μην έρθει'
σαν φίλος, σαν αδέρφι και σαν ξενητεμένος
να 'ρθεί και να κοπιάσει όποτ' επιθυμήσει
στο ίδιο το τραπέζι θα φάει κι αυτός μαζύ μας.
Μα όχι αρματωμένος να 'ρθεί σαν πειρατής.
Οι πειρατές που αγγίζουν ετούτο το Νησί
μένουνε στις ακτές του, και όχι ζωντανοί.
Τότε θα πάψεις να 'σαι σαν τώρα φαντασμένη
και δάκρυα θα χύνεις από ντροπή, καϋμένη.
Καλύτερα, ωστόσο, δεν είναι, μόδερ Μαίρσι
κι ο Ρόμπερτ κι ο Χουάν μου να ζουν ευτυχισμένοι
καθένας τους στη γη του που 'δε το φως της μέρας,
και μόνο τις σπουδές τους, τις τέχνες να φροντίζουν
κι ακόμα την αγάπη με τα γλυκά κορίτσια;
Άκουσε, εγώ σου δίνω υπόσχεση ιερή
ποτέ του να μη γίνει ο γιος μου επιδρομέας,
τι από μικρός μαθαίνει να σέβεται τους άλλους,
των άλλων τις πατρίδες, όσο μικρές κι αν είναι.
Όμως, σε σας, το Ρόμπερτ αλλιώς τόνε μαθαίνουν...
Κι αν έρθει εδώ ζωσμένος άρματα και πιστόλια
και ρίξει πρώτος βόλι, ω τότε, μόδερ Μαίρυ,
χρέος του Χουάν μου θα 'ναι ν' αντιπυροβολήσει.

Μάνα γαλανομάτα, μητέρα Αμερικάνα,
για τη ζωή του Ρόμπερτ σου με τα χρυσά μαλλιά
και τη ζωή του νέγρου μου Χουάν του σγουρομάλλη
ας τραγουδήσαμε κι οι δυο τραγούδι μητρικό
για την ειρήνη που κι αυτή γυναίκα είναι και μάνα.
Κι ας μη τ' ακούσουν οι έμποροι που θεν τις ταραχές
κι ο νους τους είν' στο χρήμα και όχι στα παιδιά μας
και στέλνουνε το Ρόμπερτ, το νέο σου λουλούδι
το γιο μου να σκοτώσει κι αυτός να σκοτωθεί
κάτω απ' τίς μεγάλες πράσινες φοινικιές μας.

Σαν μάνα προς μητέρα, εγώ σε ειδοποιώ:
συμβούλεψε το γιο σου στην Κούβα να μην έρθει.

Manuel Navarro Luna
Μετάφραση: Ρίτα Μπούμη Παπά


από την παγκόσμια ανθολογία νέγρικης ποίησης
Εκδόσεις: Τύμφη, 1973

(πρωτότυπη φωτογραφία του Μανουέλ Ναβάρρο Λούνα: ecured.cu)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Ποτέ δεν θέλησες να λάβεις
Τα γράμματα που έστειλα
Μα έχεις συλλάβει την ουσία
Αυτού που έχουν να σου πουν

Διαβάζεις ξανά
Αυτά που δεν έχεις κάψει
Τα φέρνεις στα χείλη και τα φιλάς
Τις σελίδες που γράφουν για την έγνοια μου

Έλεγα πως έγινε κατακλυσμός
Έλεγα πως τίποτα δεν έχει απομείνει
Έλπιζα πως θα 'ρθεις
Σου είχα δώσει την διεύθυνση

Η ιστορία σου ήταν μεγάλη
Η πλοκή της είχε ένταση πολύ
Σου πήρε χρόνια να περάσεις
Τις γραμμές της αυτοάμυνας

Οι πληγωμένες μορφές εμφανίζονται:
Η απώλεια, σε όλη της την έκταση
Και να και η απλή καλοσύνη
Η μοναξιά της δύναμης

Μπαίνεις μες στο δωμάτιό μου
Κάθεσαι στο γραφείο μου
Αρχίζεις να γράφεις το γράμμα σου
Σ' αυτόν που θα είναι ο επόμενος

Leonard Cohen
Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου


από Το βιβλίο του Πόθου
Εκδόσεις: Ιανός, 2008

(πρωτότυπη φωτογραφία: rockhall.com)

Ακόμα:
- ο Λέοναρντ Κοέν στο juke box

H ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον Kostas L.A.

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Στις πράσινες κοιλάδες του Καλόκαστρου
που σαλεύουν ρείκια παπαρούνες καλαμιές
αγελαδάρης ήμουν μια παλιοζωή θα πεις
πότε νηστικός πότε ξαγρυπνισμένος
μα είχα το κυνήγι το ψάρεμα
ήταν και οι κοπέλες με το γλέντι τους.

Τώρα σ' αυτό το μέρος κι από πάνω μου
ερείπια κ' ερείπια
και του Βαθύλακκου οι λεμονιές
καψαλισμένες απ' τον πόλεμο.

Σύννεφα παν και σύννεφα έρχονται
οι μέρες συνάζονται αδιάκοπα μια μια
η θάλασσα πότε χαρούμενη πότε λυπημένη.
Κ' εκεί στα μέρη του Βορρά η γριά μητέρα μου
σήμερα κι αύριο και μεθαύριο
σαν χτες και σαν προχτές
θε' να μου γράφει ώρες δακρυσμένη γράμματα
εκείνα τ' ανορθόγραφα θαυμάσια γράμματα
που παίρνει κανείς απ' την πατρίδα του
μα εγώ ποτέ δε θα τα πάρω ποτέ
για να μάθω αν η μοδίστρα η Ελένη
αρραβωνιάστηκε ή με περιμένει ακόμα.


Από την Ανθολογία Νεοελληνικής ποιήσεως 1708-1971,
του Σπύρου Κοκκίνη
εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1971

(πρωτότυπη φωτογραφία: newsfeed.time.com)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Χέρι μαυρισμένο απ' το μελάνι του θλιβερού μαθητή
Χέρι κόκκινο πάνω στον τοίχο απ' την κάμαρα του εγκλήματος
Χέρι χλωμό της πεθαμένης
Χέρια που βαστούν ένα μαχαίρι ή ένα ρεβόλβερ.
Χέρια ανοιχτά
Χέρια κλειστά
Χέρια τιποτένια που βαστούν έναν κοντυλοφόρο
Ω χέρι μου εσύ επίσης εσύ επίσης
Χέρι μου με τις γραμμές σου κι' όμως έτσι είναι
Γιατί να σπιλώσω τις μυστηριώδεις γραμμές σου
Γιατί; καλύτερα οι χειροπέδες καλύτερα να σ' ακρωτηριάσω καλύτερα καλύτερα
Γράψε γράψε γιατί γράφεις ένα γράμμα σ' εκείνη
κι' αυτό το βέβηλο μέσο είν' ένα μέσο να την αγγίξεις
... ... ...

Robert Desnos
Μετάφραση: Tάκης Βαρβιτσιώτης


από την Ανθολογία της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής ποιήσεως
(αναδημοσίευση από τον "Κοχλία", Ιούν.1946)
Εκδ. Παρουσία, 1999

(πρωτότυπη φωτογραφία: mutualart.com)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Έσκισες το γράμμα μου
σε μικρά κομμάτια
που έτρεχαν πίσω σου
πεινασμένα σκυλιά
όπως τις φύσαγε ο αέρας
οι λέξεις.

Συλλογή: Ο πειρασμός της νοσταλγίας, 2002

Από το βιβλίο Γιάννης Τόλιας, Ό,τι άγγιξα κι ό,τι θυμάμαι
[ποιήματα 1981-2011]
Εκδόσεις: Γαβριηλίδης, 2011

(πρωτότυπη εικόνα: deviantart.com)

Ετικέτες Γιάννης Τόλιας, ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

(μικρό απόσπασμα)
V
Σας γράφω από την άκρη του κόσμου. Πρέπει να το ξέρετε. Συχνά τα δέντρα τρέμουν. Μαζεύουμε τα φύλλα. Έχουν ένα αφάνταστο πλήθος νεύρα. Αλλά τι μ' αυτό; Τίποτε πια δεν υπάρχει ανάμεσα στα φύλλα και στο δέντρο, και σκορπιζόμαστε στεναχωρεμένες.
'Αραγε δε θα μπορούσε να εξακολουθήσει η ζωή επί-γης χωρίς αγέρα; Ή μήπως όλα πρέπει να τρέμουν, ολοένα, ολοένα.
Υπάρχουν ακόμη υπόγειοι κλονισμοί, και, μέσα στο σπίτι, θα 'λεγες θυμοί που έρχουνται να σε συναπαντήσουν ή όντα αυστηρά που θα 'θελαν να σου αποσπάσουν εξομολογήσεις.
Δε βλέπεις τίποτε, παρά μόνο όσα έχουν τόσο λίγη σημασία να τα ιδείς. Τίποτε και όμως τρέμεις. Γιατί;

Henri Michaux
Μετάφραση: Γιώργος Σεφέρης


από την ανθολογία Ξένη Ποίηση του 20ού αιώνα
Εκδ. Λωτός, 2000

(φωτογραφία: Isola di Rifiuti)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Μάνα μου.
Σ' αποθύμησα.

Φόραγα για φυλαχτό μου το χαμόγελό σου,
μα μου φαίνεται πως ξέχασες τι μου 'ταξες σαν έφευγα.
Άφησες και πικράθηκε το χείλι σου;
Κουράγιο μωρέ μάνα,
να, θέλω να σου πω, για το ζερβί μου χέρι
έπρεπε, αλλιώς θα πέθαινα, σάματις να,
γι' αυτό μου το κόψαν από τον αγκώνα και κάτω.
Τώρα πια είμαι καλά. Εδώ άλλος ντουνιάς.
Ο καπετάνιος αψηλός, σαν ντελεσκόπιο,
αλλήθωρος, αλλά καλός άνθρωπος, μας βλογάει
κάθε Κυριακή,
και ξοδεύει αβέρτα για τα προικιά της Όρσας.
Σου στέλνω λίγους παράδες.
Σαν πιάσουμε λιμάνι στην Αμβέρσα
θα σου αγοράσω μια άσπρη μαντίλα.
Μπορεί το Μάη στη γιορτή σου να 'μαι κάτω.
Έτσι μαθές για να μην αβγατίζουνε τα βάσανα
μες στο κεφάλι σου.
Σκέψου μάνα, θα γίνω δεκαέξι χρονώ!
θα ξεμπαρκάρω για λίγο, ν' ανταμώσουμε.
Χαιρετίσματα στις αδελφάδες μου, στη Μαρίτσα
και σε όλους τους μες στην Κούλουρη

Πολλά φιλιά
Ο Παναγής σου


Από την Ανθολογία Νέων Σαλαμινίων Ποιητών
εκδ. Στοχαστής, 1999

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Οι ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης δε θα γνωρίσουν ποτέ τη δροσούλα που κατεβαίνει στην Κηφισιά
μα οι δυο καμινάδες που μ' άρεσαν στην ξενιτιά πίσω απ' τα κέδρα, γυρίζουν πάλι
σα βλέπω τα δυο κυπαρίσσια πάνω από τη γνωριμή σου την εκκλησιά
που έχει τους κολασμένους ζωγραφιστούς να τυραννιούνται μες στη φωτιά και στην αθάλη.

Όλο το Μάρτη τα λαγόνια σου τα ωραία τα ρήμαξαν οι ρεματισμοί και το καλοκαίρι πήγες στην Αιδηψό.
Θεοί! πώς αγωνίζεται η ζωή για να περάσει, θα 'λεγες φουσκωμένο ποτάμι από την τρύπα βελόνας.
Κάνει ζέστη βαθιά ως τη νύχτα, τ' άστρα πετάνε σκνίπες, πίνω άγουρες, γκαζόζες και διψώ'
φεγγάρι και κινηματογράφος, φαντάσματα και πνιγερός ανήμπορος λιμώνας.

Βερίνα, μας ερήμωσε η ζωή και οι αττικοί ουρανοί κι οι διανοούμενοι που σκαρφαλώνουν στο ίδιο τους κεφάλι
και τα τοπία που κατάντησαν να παίρνουν πόζες από την ξεραΐλα κι από την πείνα
σαν τους νέους που ξόδεψαν όλη τους την ψυχή για να φορέσουν ένα μονογυάλι
σαν τις κοπέλες ηλιοτρόπια ρουφώντας την κορφή τους για να γίνουν κρίνα.

Αργούν οι μέρες' οι μέρες οι δικές μου τριγυρίζουν μέσα στα ρολόγια και ρυμουλκούνε το λεπτοδείχτη.
Για θυμήσου σα στρίβαμε λαχανιασμένοι τα σοκάκια για να μη μας ξεκοιλιάσουν οι φάροι των αυτοκινήτων.
Η σκέψη του ξένου κόσμου μάς κύκλωνε και μας στένευε σαν ένα δίχτυ
και φεύγαμε μ' ένα λεπίδι κρυμμένο μέσα μας κι έλεγες "ο Αρμόδιος κι ο Αριστογείτων".

Σκύψε το κεφάλι να σε ιδώ, μα κι α σ' έβλεπα θα γύρευα να κοιτάξω πιο πέρα.
Τι αξίζει ένας άνθρωπος τι θέλει και πώς θα δικαιολογήσει την ύπαρξή του στη δευτέρα παρουσία;
A! να βρισκόμουνα ξυλάρμενος χαμένος στον Ειρηνικόν Ωκεανό μόνος με τη θάλασσα και τον αγέρα
μόνος και χωρίς ασύρματο ούτε δύναμη για να παλέψω με τα στοιχεία.

Κοκκιναράς, 5 Αυγούστου 1928


Από το βιβλίο Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα
εκδ. Ίκαρος, 1974

(φωτογραφία: bbc.co.uk)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Αγαπητέ
Ettore Serra
η ποίηση
είναι ο οίκος των ανθρώπων.
Η ζωή μου
από το λόγο ανθοβολεί
του τρομερού αγώνα
το υπέροχο δέος

Όταν
στη σιωπή
βρίσκω τη λέξη
βαθειά σκαμένη είναι μέσα μου
σαν άβυσσος.

Giuseppe Ungaretti
Απόδοση: Κώστας Μαυρουδής


από το Δέντρο - τχ. 3, Ιούλιος 1978

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5, Τζουζέππε Ουνγκαρέττι

...περιεχύθη μοι ύδωρ έως ψυχής
άβυσσος εκύκλωσέ με εσχάτη έδυ η
κεφαλή μου εις σχισμάς ορέων...
ΙΩΝΑΣ, Β'

Σου γράφω πάλι για την αρρώστια μου
Τις σήραγγες που διανύω ακαταπαύστως
Τον ζεστό αέρα που διατρέχει το σώμα μου.
Κι ύστερα είναι οι μεγάλες διαφημίσεις που καθορίζουν τα πρόσωπα
Η φωνή που δεν θα φτάσει στα χέρια σου
Σωστά ναρκωμένη στο αεροστεγές της περίβλημα.

Με αίμα και ιδρώτα πληρωμένο οι τοίχοι
Τύμπανα διαφανή
Μεμβράνες και κόκαλα διαλύονται στην ατμόσφαιρα.
Θέλω να πω για τους δρόμους που καθημερινά με καταπίνουν
Τις μεγάλες αφίσες του φοίνικα που μας καταβρόχθισε.

Δεν είναι ώρα να φοβηθείς τις απειλές Ιωνά
Ποια απειλή και ποιος βιασμός να σε εκμηδενίσει.
Στην κοιλιά του πουλιού χρωματίζεις τα χέρια σου
Ανασκαλεύεις τη μάζα που σε μπουκώνει.
Ποιο θαύμα τώρα μπορεί να σε σώσει. ΄

Τους κανόνες του παιχνιδιού τους μαθαίνεις:
Με αφομοιωμένα τα κύτταρα θα πεταχτείς
Σε κάποιο εργατικό οικοδόμημα θα λουφάξεις.

Ξέρεις εσύ τώρα Ιωνά τι γίνεται με τα θαύματα.


από το βιβλίο της Μαρίας Κυρτζάκη Στη μέση της ασφάλτου
Εκδόσεις: Καστανιώτη, 2005

- Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην Ανθολογία του Ευριπίδη Γαραντούδη Η Ελληνική Ποίηση του 20ού αιώνα - εκδ. Μεταίχμιο, 2006

(φωτογραφία: perizitito.gr)

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Είμασταν σε παράταξη στη μεγάλη τζαμαρία
και βλέπαμε έξω που νύχτωνε
(που δεν κερδίζονταν η ατέλειωτη μέρα πες καλλίτερα)
και κάποιος το πέταξε πως φτάνει πια
έπρεπε ν' ανάψει η λάμπα μέσα μας
να διαβάσει καθένας το γράμμα
του καθενός.

Κακόμοιροι είπα
που τα γράμματά σας χάθηκαν
κι άλλων γραμμένα με μολύβι ξεθώριασαν
κακογραμμένο μελάνι κι έσταξε δισόξινος βίος
σε γλώσσα κοινή, σε γλώσσα κοινή συνταγμένοι
ως το τέλος σελίδες αδιάβαστες...

Και γύρισα στον εαυτό μου όπως σε ξένο
αρχιτέκτονα παλαβό για συλλαβογραφές
ν' αποστάζει ήχους - να μην του στάζει νόημα -
να ψιχαλίζουν τα μάτια μελάνια μπλε, μελάνια κόκκινα
όλο να χτυπιέται: τι γράφει; τι γράφει;
- νισάφι πια - εδώ τι μου γράφει;
κι ούτε που ξέρω ποιον συμπόνεσα περσότερο
ακόμη δεν το ξέρω.

(συλλογή Ο σκιέρ των σκιών - εκδ. Οροπέδιο, 2008)

Από το Πλανόδιον, τχ. 45
Δεκέμβριος 2008

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

Το καλοκαίρι απόμεινε άδεια στέρνα.

Γράφω στην άμμο και διαβάζει ο ουρανός,
Δεν ξαίρω ποιαν εξορία υπομένεις για να σου στείλω νέο θάρρος,
Δεν αγκαλιάζουν τον τόπο εδώ βροχές, πράσινες κληματσίδες,
Μονάχα κίτρινοι μήκωνες, υπνοδότες στα χέρσα,
Άγνωστη χρυσαλλίδα τρυπάει τις δοκιμές μου,
Τα λόγια με νόημα - πουλιά φοβισμένα - μόλις ζυγώσω, φεύγουν,
Συνάζω τη βοή του πελάγου,
Της μέρας τα βήματα, που κυρτώνεται, κατεβαίνει.

Κρατήσαμε κάποτε τη στιγμή, ποτήρι ξέχειλο στα δάχτυλά μας,
Την αφήσαμε θρύψαλα να πέσει,
Ύστερα ξεμακρύναμε ανεμίζοντας τύψεις,
Μακρινή σε πήρε εξορία και σε ταράζει,
Κρεμασμένο πανί της αράχνης στο θυμό του αγέρα,
Έμεινα εδώ αιχμάλωτος στον άλλο εαυτό μου
Στην άμμο στεγνό σφουγγάρι, που διψάει ελπίδα.


Από την Νέα Εστία, τχ. 1320
Ιούλιος 1982

Link:
Ντεγιάννης, ο λογοτέχνης, στην Ελευθεροτυπία, 3/6/2006

Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5

7.
Από κάπου τα ξέθαψα
μια μέρα ξεχασμένα
χαρτιά, σα φύλλα κίτρινα,
λόγια μισοσβησμένα.

Του πατέρα μου γράμματα
που αγάπης νέο βλαστάρι
στην παιδούλα μητέρα μου
τα 'γραφε, πριν την πάρη.

Ω λείψανα, που σπέρνετε
μια βαθύτερη θλίψη
κι άπ' των τρανών πανάρχαιων
ερειπίων τα ύψη!

8.
Του πατέρα μου γράμματα,
ξερόφυλλα τριμμένα,
ριγμέν' απ' το χλωρόδεντρο
της Αγάπης, ωιμένα!

Σα φωλιάς ψιθυρίσματα
μου μιλάτε, σα στόμα
κελαϊδείτε φιλήματα,
και μου δείχνετε ακόμα

τον ίδιο εμένα, αγέννητο,
να πολεμώ αυτού πέρα
απ' τα σκότη του ανύπαρχτου
για να βγω στην ημέρα.

(Ίαμβοι και Ανάπαιστοι)


Από τα Άπαντα Κωστή Παλαμά (τ.1ος)
εκδ. Μπίρης, 1972

Ακόμα:
ο Κωστής Παλαμάς, στα Αυτοβιογραφικά
ο Κωστής Παλαμάς, εδώ, πάλι

Ετικέτες Κωστής Παλαμάς, ΠΟΙΗΜΑΤΑ 5