Σαλβατόρε Κουαζίμοντο: Επιστολή
Τούτη η σιωπή σταματημένη στους δρόμους
τούτος ο νωχελής άνεμος που τώρα γλιστρά
χαμηλός ανάμεσα στα μαραμένα φύλλα ή ψηλώνει
πάλι προς τα χρώματα απ' τις ξένες σημαίες...
ίσως η λαχτάρα να σου πω μια λέξη
πριν ακόμα ξανακλείσει ο ουρανός
πάνω σε μιαν άλλη μέρα, ίσως η αδράνεια,
το πιο ποταπό κακό μας... Η ζωή
δεν είναι μέσα σ' αυτό το φοβερό, σκοτεινό χτυποκάρδι,
δεν είναι ευσπλαχνία, δεν είναι πια
παρά ένα παιχνίδι του αιμάτου όπου ο θάνατος
είναι ένα λουλούδι. Ω γλυκιά μου δορκάδα,
σου θυμίζω το αναμμένο εκείνο γεράνι
πάνω σ' ένα τοίχο διάτρητο από πολυβολισμούς.
Ω, ούτε ο θάνατος παρηγορεί τώρα πια
τους ζωντανούς, ο θάνατος από αγάπη;
μτφ: Ζωή Καρέλλη
Από την ανθολογία Ξένη Ποίηση του 20ου αιώνα
Εκδόσεις Λωτός, 2000
* * *
Ω γλυκιά μου γαζέλα
εγώ σε θυμούμαι γεράνι κατακόκκινο
σε τοίχο διάτρητο από μυδράλιο.
Ή κι ακόμα τώρα ο θάνατος συμβουλεύει
τους ζωντανούς, ο θάνατος ή ο έρωτας;
(απόσπασμα)
μτφ: Στέλιος Κάτσικας
Από την ανθολογία Παζολίνι, Ουγγαρέτι, Κουαζίμοντο
Εκδόσεις Αιγόκερως, 2000
(πρωτότυπη φωτ: nolandgrab.org)
Aκόμα:
Σαλβατόρε Κουαζίμοντο στο "ταξιδεύοντας"
Ετικέτες ΠΟΙΗΜΑΤΑ 2, Σαλβατόρε Κουαζίμοντο
» Δημοσίευση σχολίου